بسم ربّ الشهداء و الصدیقین

«وَ لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ»

خبر شهادت برادر مجاهد و همکار گرانقدرم، شهید احمد محمدی، قلب‌هایمان را مالامال از اندوه و افتخار کرد. او که سال‌ها در کسوت سپید پرستاری، نبض حیات را در رگ‌های بیماران جاری می‌ساخت و در کسوت مداحی، نوای عشق به اهل‌بیت را زمزمه می‌کرد، سرانجام در محراب خدمت به رزمندگان، جام شهادت را سر کشید. او نه فقط یک پرستار، که پیام‌آور صبوری و استقامت بود؛ مردی که ۱۴ ماه اسارت مظلومانه در چنگال تکفیری‌ها هم نتوانست لبخند ایمان و اراده‌اش را بشکند. مردی که از اورژانس و مدیریت بیمارستان تا تفحص شهدا و جبهه‌های مقاومت، هر جا که عطر خدمت می‌وزید، حضوری بی‌ادعا داشت. پرستارِ خستگی‌ناپذیر ما، پس از سال‌ها مجاهدت در جبهه‌های غربت و خدمت، در آخرین سنگر امدادرسانی‌اش، به آرزوی دیرینه‌ی خود یعنی وصال معبود رسید و نشان داد که مسیر عشق، از میانه میدان فداکاری می‌گذرد. اینجانب شهادت این رزمنده مخلص و مدافع حرم را به خانواده صبور ایشان، همکاران جان‌برکف نظام سلامت و یاران صادقش تبریک و تسلیت عرض می‌کنم. از درگاه حضرت حق مسئلت دارم که روح بلند او را با سرور و سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله الحسین (ع)، محشور گرداند و به ما توفیق رهروی در مسیر سبز ایثارش را عنایت فرماید.